Blog.

OAK staat voor Op Adem Komen én voor de eik. Een boom die niet haast, maar groeit in zijn eigen tempo. Die meebeweegt met de seizoenen, stormen doorstaat en zijn kracht haalt uit wat onder de oppervlakte ligt: stevige wortels, een gezonde bodem en de ruimte om steeds opnieuw te herstellen.

Lees verder “OAK Merkverhaal”

Soms denk ik dat de moeilijkste fase van herstel niet de crisis zelf is, maar wat daarna komt.

Tijdens een operatie, blessure, burn-out of andere ingrijpende gebeurtenis is er vaak veel aandacht. Mensen leven mee, vragen hoe het gaat en tonen oprechte betrokkenheid. En dat is waardevol. Je voelt dat je er niet alleen voor staat.

Lees verder “After the rage”

Ik ben Richard. Man, echtgenoot, vader van drie en iemand die jarenlang vol gas gaf in alle rollen die ik vervulde in loondienst. In mijn tijd bij Coffeelovers, Blanche Dael en Boels leerde ik wat veel over organisaties, structuren, processen en verantwoordelijkheid dragen, doelen halen. En toch knaagde er iets. Niet omdat het niet goed was, maar omdat ik voelde dat mijn voldoening in werk steeds meer over mensen ging en minder over cijfers.

Lees verder “Misschien is het tijd om mezelf opnieuw voor te stellen. Niet omdat ik compleet veranderd ben, maar omdat ik helderder zie waar ik voor sta.”

Mijn naam is Richard, 42 jaar, al 23 jaar partner van mijn soulmate, vader van 3 dochters en iemand die lange tijd vooral goed was in doorgaan en verantwoordelijkheid nemen.

Ik weet hoe het is om te functioneren, er te zijn voor anderen en te doen wat nodig is, terwijl je gaandeweg steeds iets verder van jezelf af raakt. Niet omdat je het verkeerd doet, maar omdat je nooit echt hebt geleerd om te pauzeren, te voelen en te luisteren naar wat je lichaam je vertelt.

Lees verder: Wie ben ik?

Mijn eigen pad bracht me van hoofd naar lijf. Van oplossen naar aanwezig zijn. Ademwerk, natuur en vertraging waren daarin geen methodes, maar ingangen, terug naar iets wat altijd al aanwezig was, maar ondergesneeuwd raakte.

Dat proces vormt de basis van mijn werk.

Voor wie ben ik er?

Mijn begeleiding is er voor iedereen, maar ik wil me met name richten op werkende mannen die veel dragen. Mannen die hun leven op orde hebben, maar merken dat het vanbinnen onrustig, vol of leeg is geworden.

Voor mannen die:

Lees verder “Wie ben ik?”

Veel mannen zijn niet stuk, ze dragen al te lang te veel. In deze blog neem ik je mee in een andere kijk op mentale gezondheid: niet vanuit oplossen of doorzetten, maar vanuit vertragen, voelen en thuiskomen in jezelf. Over wat er gebeurt wanneer je leert luisteren naar je lichaam, je adem en je eigen ritme. En over waarom rust geen beloning is, maar een basisvoorwaarde om mens te zijn.

Lees verder: Mannen en mentale gezondheid: thuiskomen in je lichaam

Mannen en mentale gezondheid

Ik geloof niet dat mensen stuk zijn.
Ik geloof dat ze vaak te lang te veel hebben gedragen.

Ik zie mannen die functioneren, verantwoordelijkheid nemen en blijven doorgaan, ook wanneer het lichaam allang signalen geeft dat het anders mag. Mannen die hun rol serieus nemen, in hun werk, in hun gezin, in de wereld, maar daarbij langzaam het contact verliezen met zichzelf, met rust, met richting en met dat stille weten van binnen dat niet in woorden te vangen is.

Mijn eigen pad liep langs diezelfde lijnen.
Niet via een plotseling keerpunt, maar via het langzaam ontdekken dat doorgaan niet hetzelfde is als leven, en dat kracht niet zit in volhouden, maar in durven vertragen en werkelijk aanwezig zijn bij wat zich aandient, ook als dat ongemakkelijk, onduidelijk of stil is.

Lees verder “Mannen en mentale gezondheid: thuiskomen in je lichaam”

In de afgelopen weken, in uiteenlopende gesprekken, kwam steeds opnieuw hetzelfde woord voorbij.

Soms uitgesproken met aarzeling, soms alsof het pas ter plekke vorm kreeg. Een woord dat precies benoemt wat velen voelen, maar moeilijk onder woorden krijgen: liminaliteit.

Lees verder: Liminaliteit — mijn woord voor 2025

De ruimte tussen wat niet meer klopt en wat nog geen vorm heeft. De drempel waarop je staat zonder te weten of je al over wilt steken.

Wat ik minder vaak hardop uitspreek, is hoezeer ik mezelf in die ruimte herken.

Niet alleen in wat ik hoor bij anderen, maar in mijn eigen leven. In mijn werk. In mijn keuzes. In mijn twijfel.

De afgelopen tijd ben ik steeds vaker gaan voelen dat mijn huidige baan me minder voedt dan voorheen. Niet abrupt. Niet dramatisch.

Eerder als een langzaam verschuivende onderstroom.

Wat jarenlang zinvol en veilig voelde, begint vragen op te roepen waar ik niet meteen een antwoord op heb.

En ik merk hoe spannend ik dat vind om toe te laten, laat staan te delen.

Tegelijk is daar mijn praktijk; Op Adem Komen.

Iets wat begon vanuit een diep persoonlijke behoefte om te vertragen, te ademen en de natuur weer toe te laten in mijn leven.

En wat is uitgegroeid tot een plek waar ik anderen mag begeleiden in precies diezelfde beweging.

Maar ook daar is twijfel. Twijfel of ik genoeg doe.

Of ik te langzaam ga, of juist te veel inhoud.

Twijfel over hoe zichtbaar ik wil zijn, hoe groot dit mag worden, en of ik het allemaal wel “goed” aanpak.

Soms verlang ik naar helderheid.

Naar een duidelijk plan, een stip op de horizon.

En tegelijkertijd weet ik dat ik dat plan niet meer wil forceren.

Dat het oude idee van weten waar je heen gaat, voor mij niet meer past.

Wat dat vraagt, is blijven in het niet-weten.

Niet als iets om te overwinnen, maar als iets om te bewonen. Met alles wat dat oproept: onrust, zachtheid, vertrouwen en soms ook angst.

Liminaliteit leert me dat dit geen zwakte is.

Dat dit geen teken is dat ik faal of achterloop.

Maar dat ik precies sta waar ik moet zijn: op de drempel, met één voet in het bekende en één voet in het nog-onbenoembare.

Voor 2026 voelt dat als mijn richting.

Of misschien beter gezegd: mijn bereidheid.

Om het pad te volgen zoals het zich toont.

Om te blijven ademen wanneer het spannend wordt. Om niet te doen alsof ik het al weet.

In Op Adem Komen ontmoet ik steeds vaker mensen die dit herkennen.

Lotgenoten die niet zoeken naar antwoorden, maar naar ruimte. Naar een plek waar twijfel welkom is, waar stilte niet ongemakkelijk hoeft te zijn, en waar het lichaam weer mee mag spreken.

Wat ik daar bied, is geen oplossing.

Het is bedding. Aanwezigheid.

Samen op adem komen in een tijd die veel van ons vraagt.

Misschien is dat wel wat deze periode van ons verlangt. Niet zekerheid. Maar moed opbrengen om te blijven, juist wanneer we het even niet weten.

En misschien is dat, voor nu, genoeg.

Wat het voor mij extra gelaagd maakt, is dat ik dit alles niet alleen voor mezelf leef, maar ook voor mijn gezin. Als vader voel ik steeds scherper dat ik mijn kinderen niets wil voorleven wat niet oprecht/congruent  is.

Geen gehaast antwoord op vragen die tijd nodig hebben. Geen zekerheid die van buiten komt, maar stevigheid van binnen.

Juist daarom probeer ik het niet-weten niet langer te zien als iets wat opgelost moet worden, maar als iets wat ik mag dragen. Hardop. Zichtbaar. Met alles wat daarbij komt kijken.

In de hoop dat mijn dochters later niet denken dat het leven draait om alles zeker weten, maar om aanwezig blijven terwijl het zich ontvouwt.

Misschien is dat wel de grootste oefening van deze tijd. Niet vooruitlopen. Niet dichtplakken.

Maar blijven ademen op de plek waar je nu bent.

En vandaag is dat voor mij hier.

Op de drempel van 2025 naar 2026. 🌿

Lees verder “Liminaliteit — mijn woord voor 2025”

De afgelopen weken merk ik weer hoe belangrijk luisteren is. Niet alleen naar anderen, maar ook naar mezelf. En juist nu, in een tijd waarin alles soms een beetje op spanning staat, voelt luisteren als iets waar ik steeds opnieuw naar terug moet keren.

Luisteren naar anderen als je zelf moe bent

Thuis is het druk. Met een baby van negen maanden die nog vaak wakker wordt, zijn de nachten kort en soms gebroken. Overdag merk ik dat in mijn lichaam én in mijn humeur. De sfeer is soms wat gespannen, in huis en ook in mij. Dat is logisch, maar niet altijd makkelijk.

Lees verder “Luisteren als kompas?”

Geboren in Heerlen, opgegroeid in een klein dorpje bij Valkenburg, tussen mijn ouders en twee broertjes in een veilige, onbezorgde omgeving. Nu woon ik in Voerendaal, samen met mijn vrouw en onze drie prachtige dochters. Met vier dames in huis voel ik me elke dag weer de koning te rijk.

Lees verder “Ik heet Richard.”

Naar aanleiding van een gesprek dat ik met Lars had in de Lighthouse,
als onderdeel van het Dreamchasers-traject, kreeg ik één simpele uitnodiging:
pen en papier. Schrijven zonder kaders. Niet denken, maar laten ontstaan. Dat heb ik in de vorige blogs aan jullie laten lezen.

Het lijkt wel alsof dit vandaag een extra laag kreeg en extra verteld wil worden. De woorden staan op papier en verschijnen als vanzelf. Het zonder kaders schrijven heeft ervoor gezorgd dat ik een beter beeld heb hoe ik een en ander onder woorden kan brengen. Hoe ik, laten we het even zo noemen, hetgeen van binnen leeft kan transformeren naar buiten toe.

Lees verder: HOUSE OF LOVE

Eerlijk? Dat voelde voor mij tegelijkertijd ongemakkelijk als bevrijdend. Alsof ik even moest afkicken van mijn houvast. Van mijn boei. Om te ervaren dat je zonder ook blijft drijven.

Maar zodra ik mijn pen neerzette, gebeurde het:
de woorden begonnen te stromen.
Niet netjes, niet lineair,
maar eerlijk.
Rauw.
Echt.

Lees verder “HOUSE OF LOVE”

Je leven raast voorbij. 
Je agenda zit vol, je hoofd nog voller.
Je weet dat er iets anders mogelijk is – maar je weet niet waar je moet beginnen.
Wat je zoekt, is niet nóg een to-do op je lijstje.
Wat je zoekt… is Rust. Ruimte. Even op adem kunnen komen.

Kijk vooral rond naar mijn aanbod.
Mijn werkvormen zijn ademwerk, bosbaden en natuurcoaching.
Maar nog beter: app, bel of mail me. Dan plannen we een koffiemoment (of thee) en sparren we over de mogelijkheden. Over jou.  Over wat jou beweegt.  Kijken hoe ik je daarin kan gidsen? 


Ben je klaar met overleven?
Wil je thuiskomen? – in je lichaam, in je ouderschap, in je relatie ? –
Je hoeft het niet alleen te doen. Mijn naam is Richard.
Ik help je vertragen, voelen en thuiskomen in je lijf – met je adem, de natuur en je aanwezigheid.  ‘Down to Earth’, aards. Niet therapeutisch, maar wel heilzaam.
Ik ben er niet als ‘coach met antwoorden’.
Maar als gids naast je.