Auteur: breathe

Mijn naam is Richard, 42 jaar, al 23 jaar partner van mijn soulmate, vader van 3 dochters en iemand die lange tijd vooral goed was in doorgaan en verantwoordelijkheid nemen.

Ik weet hoe het is om te functioneren, er te zijn voor anderen en te doen wat nodig is, terwijl je gaandeweg steeds iets verder van jezelf af raakt. Niet omdat je het verkeerd doet, maar omdat je nooit echt hebt geleerd om te pauzeren, te voelen en te luisteren naar wat je lichaam je vertelt.

Mijn eigen pad bracht me van hoofd naar lijf. Van oplossen naar aanwezig zijn. Ademwerk, natuur en vertraging waren daarin geen methodes, maar ingangen, terug naar iets wat altijd al aanwezig was, maar ondergesneeuwd raakte.

Dat proces vormt de basis van mijn werk.

Voor wie ben ik er?

Mijn begeleiding is er voor iedereen, maar ik wil me met name richten op werkende mannen die veel dragen. Mannen die hun leven op orde hebben, maar merken dat het vanbinnen onrustig, vol of leeg is geworden.

Voor mannen die:

Lees verder “Wie ben ik?”

Veel mannen zijn niet stuk, ze dragen al te lang te veel. In deze blog neem ik je mee in een andere kijk op mentale gezondheid: niet vanuit oplossen of doorzetten, maar vanuit vertragen, voelen en thuiskomen in jezelf. Over wat er gebeurt wanneer je leert luisteren naar je lichaam, je adem en je eigen ritme. En over waarom rust geen beloning is, maar een basisvoorwaarde om mens te zijn.

Mannen en mentale gezondheid

Ik geloof niet dat mensen stuk zijn.
Ik geloof dat ze vaak te lang te veel hebben gedragen.

Ik zie mannen die functioneren, verantwoordelijkheid nemen en blijven doorgaan, ook wanneer het lichaam allang signalen geeft dat het anders mag. Mannen die hun rol serieus nemen, in hun werk, in hun gezin, in de wereld, maar daarbij langzaam het contact verliezen met zichzelf, met rust, met richting en met dat stille weten van binnen dat niet in woorden te vangen is.

Mijn eigen pad liep langs diezelfde lijnen.
Niet via een plotseling keerpunt, maar via het langzaam ontdekken dat doorgaan niet hetzelfde is als leven, en dat kracht niet zit in volhouden, maar in durven vertragen en werkelijk aanwezig zijn bij wat zich aandient, ook als dat ongemakkelijk, onduidelijk of stil is.

Lees verder “Mannen en mentale gezondheid: thuiskomen in je lichaam”

In de afgelopen weken, in uiteenlopende gesprekken, kwam steeds opnieuw hetzelfde woord voorbij.

Soms uitgesproken met aarzeling, soms alsof het pas ter plekke vorm kreeg. Een woord dat precies benoemt wat velen voelen, maar moeilijk onder woorden krijgen: liminaliteit.

De ruimte tussen wat niet meer klopt en wat nog geen vorm heeft. De drempel waarop je staat zonder te weten of je al over wilt steken.

Wat ik minder vaak hardop uitspreek, is hoezeer ik mezelf in die ruimte herken.

Niet alleen in wat ik hoor bij anderen, maar in mijn eigen leven. In mijn werk. In mijn keuzes. In mijn twijfel.

De afgelopen tijd ben ik steeds vaker gaan voelen dat mijn huidige baan me minder voedt dan voorheen. Niet abrupt. Niet dramatisch.

Eerder als een langzaam verschuivende onderstroom.

Wat jarenlang zinvol en veilig voelde, begint vragen op te roepen waar ik niet meteen een antwoord op heb.

En ik merk hoe spannend ik dat vind om toe te laten, laat staan te delen.

Tegelijk is daar mijn praktijk; Op Adem Komen.

Iets wat begon vanuit een diep persoonlijke behoefte om te vertragen, te ademen en de natuur weer toe te laten in mijn leven.

En wat is uitgegroeid tot een plek waar ik anderen mag begeleiden in precies diezelfde beweging.

Maar ook daar is twijfel. Twijfel of ik genoeg doe.

Of ik te langzaam ga, of juist te veel inhoud.

Twijfel over hoe zichtbaar ik wil zijn, hoe groot dit mag worden, en of ik het allemaal wel “goed” aanpak.

Soms verlang ik naar helderheid.

Naar een duidelijk plan, een stip op de horizon.

En tegelijkertijd weet ik dat ik dat plan niet meer wil forceren.

Dat het oude idee van weten waar je heen gaat, voor mij niet meer past.

Wat dat vraagt, is blijven in het niet-weten.

Niet als iets om te overwinnen, maar als iets om te bewonen. Met alles wat dat oproept: onrust, zachtheid, vertrouwen en soms ook angst.

Liminaliteit leert me dat dit geen zwakte is.

Dat dit geen teken is dat ik faal of achterloop.

Maar dat ik precies sta waar ik moet zijn: op de drempel, met één voet in het bekende en één voet in het nog-onbenoembare.

Voor 2026 voelt dat als mijn richting.

Of misschien beter gezegd: mijn bereidheid.

Om het pad te volgen zoals het zich toont.

Om te blijven ademen wanneer het spannend wordt. Om niet te doen alsof ik het al weet.

In Op Adem Komen ontmoet ik steeds vaker mensen die dit herkennen.

Lotgenoten die niet zoeken naar antwoorden, maar naar ruimte. Naar een plek waar twijfel welkom is, waar stilte niet ongemakkelijk hoeft te zijn, en waar het lichaam weer mee mag spreken.

Wat ik daar bied, is geen oplossing.

Het is bedding. Aanwezigheid.

Samen op adem komen in een tijd die veel van ons vraagt.

Misschien is dat wel wat deze periode van ons verlangt. Niet zekerheid. Maar moed opbrengen om te blijven, juist wanneer we het even niet weten.

En misschien is dat, voor nu, genoeg.

Wat het voor mij extra gelaagd maakt, is dat ik dit alles niet alleen voor mezelf leef, maar ook voor mijn gezin. Als vader voel ik steeds scherper dat ik mijn kinderen niets wil voorleven wat niet oprecht/congruent  is.

Geen gehaast antwoord op vragen die tijd nodig hebben. Geen zekerheid die van buiten komt, maar stevigheid van binnen.

Juist daarom probeer ik het niet-weten niet langer te zien als iets wat opgelost moet worden, maar als iets wat ik mag dragen. Hardop. Zichtbaar. Met alles wat daarbij komt kijken.

In de hoop dat mijn dochters later niet denken dat het leven draait om alles zeker weten, maar om aanwezig blijven terwijl het zich ontvouwt.

Misschien is dat wel de grootste oefening van deze tijd. Niet vooruitlopen. Niet dichtplakken.

Maar blijven ademen op de plek waar je nu bent.

En vandaag is dat voor mij hier.

Op de drempel van 2025 naar 2026. 🌿

Lees verder “Liminaliteit — mijn woord voor 2025”

De afgelopen weken merk ik weer hoe belangrijk luisteren is. Niet alleen naar anderen, maar ook naar mezelf. En juist nu, in een tijd waarin alles soms een beetje op spanning staat, voelt luisteren als iets waar ik steeds opnieuw naar terug moet keren.

Luisteren naar anderen als je zelf moe bent

Thuis is het druk. Met een baby van negen maanden die nog vaak wakker wordt, zijn de nachten kort en soms gebroken. Overdag merk ik dat in mijn lichaam én in mijn humeur. De sfeer is soms wat gespannen, in huis en ook in mij. Dat is logisch, maar niet altijd makkelijk.

Lees verder “Luisteren als kompas?”

Geboren in Heerlen, opgegroeid in een klein dorpje bij Valkenburg, tussen mijn ouders en twee broertjes in een veilige, onbezorgde omgeving. Nu woon ik in Voerendaal, samen met mijn vrouw en onze drie prachtige dochters. Met vier dames in huis voel ik me elke dag weer de koning te rijk.

Mijn pad liep niet recht. Na HAVO, MBO en een paar HBO-studies die ik niet afrondde, belandde ik fulltime in de horeca. Weg van computers, terug naar mijn handen en naar mensen. De horeca werd jarenlang mijn wereld: zorgen voor anderen, jezelf wegcijferen, altijd klaarstaan. Het leerde me enorm veel over aandacht, verbinding en gastvrijheid, maar uiteindelijk ook waar de grens ligt. Die grens kwam in de vorm van een burn-out. Achteraf gezien precies op tijd. Het dwong me om stil te vallen, eerlijk te worden en te luisteren.

Via die weg ontdekte ik ademwerk. Eerst voorzichtig, in 1-op-1 sessies en ademcirkels, later in een diepgaande opleiding die alles op zijn plek liet vallen. De adem bracht me terug naar mezelf. Naar mijn lijf, mijn kracht, mijn zachtheid. Wat het mij gaf, wilde ik doorgeven. Ik verzamelde tools, opleidingen, inzichten – en vooral ervaring. Echte ervaring, in mijn systeem, in mijn leven.

Naast mijn werk als HR-professional, waar ik dagelijks zie hoe groot de impact is van druk, stress en een maatschappij die nooit slaapt, ontstond mijn praktijk. Een plek waar mensen mogen landen. Waar jij even uit de snelheid stapt en opnieuw contact maakt met je lijf, je adem en je waarheid. Ik werk zonder franje, zonder oordeel. Aards, natuurlijk, persoonlijk. Soms stoer, soms zacht – altijd afgestemd.

Met ademwerk help ik je vertragen, openen en voelen. In het bos nodig ik je uit om opnieuw te luisteren: naar stilte, naar je zintuigen, naar wat al lang in je woont. In The Lighthouse creëer ik ruimte voor ontmoeting, voor bedding, voor samenkomen en heling. Ik ben veel in de natuur, soms op een open veld, soms onder een bladerdak, altijd op plekken die je laten zakken.

Mijn praktijk is er voor mensen die vastlopen in hun hoofd, voor mannen die hun plek opnieuw willen vinden, voor vaders die meer rust willen brengen in hun gezin, maar ook voor iedereen die voelt: het mag anders. Ik begeleid mannen die zichzelf kwijt zijn geraakt in verwachtingen en verantwoordelijkheden, maar net zo goed professionals, teams en organisaties die balans, veerkracht en helderheid willen terugvinden. Ademwerk en natuur zijn krachtige middelen tegen verzuim, stress en versnippering. Ze brengen terug naar aanwezigheid, focus en gezond leiderschap.

Wat ik wil uitstralen is simpel: rust is geen luxe, maar thuiskomen. Bij mij mag je ademen, landen, jezelf zijn. Aards, eerlijk, vertrouwd, gedragen. Stilte als kracht. Stoer én zacht. In mijn werk komen adem, natuur, mannelijkheid, heling en gemeenschap samen. Alles wat ik zelf heb doorleefd, geef ik door. Zacht, veilig, echt. Zodat jij kunt thuiskomen in jezelf – en van daaruit verder kunt bewegen.

Naar aanleiding van een gesprek dat ik met Lars had in de Lighthouse,
als onderdeel van het Dreamchasers-traject, kreeg ik één simpele uitnodiging:
pen en papier. Schrijven zonder kaders. Niet denken, maar laten ontstaan. Dat heb ik in de vorige blogs aan jullie laten lezen.

Het lijkt wel alsof dit vandaag een extra laag kreeg en extra verteld wil worden. De woorden staan op papier en verschijnen als vanzelf. Het zonder kaders schrijven heeft ervoor gezorgd dat ik een beter beeld heb hoe ik een en ander onder woorden kan brengen. Hoe ik, laten we het even zo noemen, hetgeen van binnen leeft kan transformeren naar buiten toe.

Eerlijk? Dat voelde voor mij tegelijkertijd ongemakkelijk als bevrijdend. Alsof ik even moest afkicken van mijn houvast. Van mijn boei. Om te ervaren dat je zonder ook blijft drijven.

Maar zodra ik mijn pen neerzette, gebeurde het:
de woorden begonnen te stromen.
Niet netjes, niet lineair,
maar eerlijk.
Rauw.
Echt.

Lees verder “HOUSE OF LOVE”

Je leven raast voorbij. 
Je agenda zit vol, je hoofd nog voller.
Je weet dat er iets anders mogelijk is – maar je weet niet waar je moet beginnen.
Wat je zoekt, is niet nóg een to-do op je lijstje.
Wat je zoekt… is Rust. Ruimte. Even op adem kunnen komen.

Kijk vooral rond naar mijn aanbod.
Mijn werkvormen zijn ademwerk, bosbaden en natuurcoaching.
Maar nog beter: app, bel of mail me. Dan plannen we een koffiemoment (of thee) en sparren we over de mogelijkheden. Over jou.  Over wat jou beweegt.  Kijken hoe ik je daarin kan gidsen? 


Ben je klaar met overleven?
Wil je thuiskomen? – in je lichaam, in je ouderschap, in je relatie ? –
Je hoeft het niet alleen te doen. Mijn naam is Richard.
Ik help je vertragen, voelen en thuiskomen in je lijf – met je adem, de natuur en je aanwezigheid.  ‘Down to Earth’, aards. Niet therapeutisch, maar wel heilzaam.
Ik ben er niet als ‘coach met antwoorden’.
Maar als gids naast je.

REFLECTIE?

Naar aanleiding van een gesprek dat ik met Lars had in Lighthouse Heerlen, als onderdeel van het “Dreamchasers”-traject, werd ik uitgenodigd om analoog en vanuit natuurlijke flow te schrijven. Pen en papier, aan tafel. Als oefening en uitnodiging. Ik merk dat ik dit even van me af moet schrijven en dat ik de behoefte aan kaders loslaat. Mijn leven typeert zich als het denken in kaders, voor mij is het een stap geweest om juist buiten deze kaders te gaan. Ik merk dat ik ze nodig heb en dat ik er goed op vaar, echter is het schrijven met pen en papier, zonder kaders iets waar mijn natuurlijke flow uit voortvloeit.

De woorden vloeien als vanzelf uit mijn pen en beschrijven het canvas.

Wie ik ben, wat ik doe, en wat mijn droom is, is het kader wat ik in deze oefening meekrijg. Een reflectie aan de hand van het eerste gesprek om de Droom te volgen. “Chase your dream”  Voor mij betekent “chase your dream” niet blind achter iets aanrennen, maar luisteren naar wat diep van binnen klopt. Het gaat om durven kiezen voor wat echt bij je hoort — ook als dat schuurt, ook als het onzeker voelt. Je droom is geen einddoel, maar een kompas dat je steeds dichter bij jezelf brengt.

Lees verder “Reflectie? -1/3-“

Jong en oud, mannetje en vrouwtje, intern en extern, urban en natuur. In mijn wereld is alles en iedereen welkom. De dingen zijn wel gekaderd en de energieën hebben een naam en een concept, maar er wordt niet gekozen. Het kiest mij om verder in mij te rijpen en te ontwikkelen. Als kind droomde ik ervan om architect te worden, daar heb ik al eens over geschreven. Technisch tekenen en veel en lang doorleren was uiteindelijk niets voor mij, dus ik ben aan de slag gegaan om dingen te vergeten en verdringen. Je in dienst stellen van anderen is de beste manier om je eigen gevoelens niet onder ogen te hoeven zien. Perfect die horecawereld. Ook daarover later een keer meer. Voor nu focus. Op mijn droom. Op mijn verhaal.

Nu wens ik mijn diepste verlangen, als onderdeel van iets groters, te kunnen transformeren en omzetten naar iets tastbaars en er een legacy van te vormen. Die ik vervolgens door kan geven aan mijn kinderen en via hun door kan laten leven. Geen financiële zak met geld, een groot huis, of een horecapand wat ik nalaat, maar een gedachtegoed dat ik wil meegeven en laten doorleven. Vsan generatie op generatie. Daar komt dat klein jongetje weer naar boven. Ontwerpen en belichamen van hetgeen er onder de oppervlakte leeft. En dit transformeren naar iets dat ook “ jan met de pet “ kan begrijpen. Hoe doe ik dat?

Lees verder “Reflectie? -2/3-“

Maar wat wens ik nu eigenlijk echt? Ik vroeg me dat net ook op het toilet af. Ik ga het bos in zometeen. Even de natuur opzoeken met de kids. En deze uitnodiging. Het analoog schrijven? Dat ga ik weer meer oppakken want ik merk dat me dit heel veel brengt. Een hommage schrijven aan mijn vrouw is wat ik wil. Maar wijselijk eerst mijn droom op papier zetten. Een reflectie schrijven zonder kaders naar aanleiding van het droomjagers project.

Zodat ik als echte architect, daar komt ie weer, een blueprint kan ontwerpen en een aantal tekeningen kan maken, waarna ik als bouwvakker het fundament ga gieten voor de rest van mijn huis. Misschien is dat plekje dat ik wil creëren als een spreekwoordelijk huis te tekenen en in te richten, met allemaal verschillende kamers, andere inrichting, andere kleuren, andere meubels, andere vibe en energie.

Als je me nu na het schrijven van 5 a4-tjes, vraagt wat mijn droom is? Kan ik daar geen heel bondig en krachtig antwoord op geven. Ik kan een wenselijk antwoord formuleren, maar het is voor mij de kunst om mijn intuïtie te volgen en kort bij mezelf te blijven. Persoonlijk, authentiek, puur en echt.

Lees verder “Reflectie? – 3/3 –”