De afgelopen weken merk ik weer hoe belangrijk luisteren is. Niet alleen naar anderen, maar ook naar mezelf. En juist nu, in een tijd waarin alles soms een beetje op spanning staat, voelt luisteren als iets waar ik steeds opnieuw naar terug moet keren.
Luisteren naar anderen als je zelf moe bent
Thuis is het druk. Met een baby van negen maanden die nog vaak wakker wordt, zijn de nachten kort en soms gebroken. Overdag merk ik dat in mijn lichaam én in mijn humeur. De sfeer is soms wat gespannen, in huis en ook in mij. Dat is logisch, maar niet altijd makkelijk.
Toch probeer ik in gesprekken – met mijn gezin, met mensen die ik begeleid, met collega’s – echt te luisteren. En dat lukt beter als ik even stilsta, ademhaal en mezelf de tijd geef om er helemaal te zijn. Ik merk dat de ander dan ontspant, dat het gesprek rustiger wordt en dat ik beter hoor wat iemand écht zegt.
Luisteren betekent niet dat alles perfect moet zijn. Je hoeft niet uitgerust te zijn of altijd precies te weten wat je wilt. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn.
Luisteren naar jezelf: misschien wel het moeilijkste
Naast luisteren naar anderen merk ik dat ik nu vooral moet leren luisteren naar mezelf. De afgelopen dagen kwamen er allerlei vragen omhoog over mijn werk en de rol die ik daar vervul. Ik zal geen details noemen, maar ik voel dat er iets schuurt. Dat ik me afvraag:
Past dit nog wel bij me? Waar kan ik echt verschil maken? Wat wil ik verder ontwikkelen?
Die vragen komen vaker terug, meestal op momenten dat ik moe ben of wanneer het even wat stiller is. Soms raakt het me, soms maakt het me onzeker. En eerlijk: mijn vertrouwen in mijn eigen pad voelt dan niet altijd even sterk.
Maar juist door stil te staan en naar die vragen te luisteren, merk ik dat ze me iets willen vertellen. Ze zijn niet bedoeld om me te laten twijfelen, maar om me te begeleiden naar wat klopt.
Het leven onder hoogspanning
Met weinig slaap, een druk gezin en vragen over mijn toekomst, voelt het leven soms als een snaar die strak gespannen staat. Ik sta “aan”, vaak langer dan goed voor me is. Ik merk dat ik daardoor sneller reageer, minder geduldig ben, vaker aan het scrollen ben op de telefoon, minder aanwezig bij het gezin en soms gewoon moe ben van mezelf.
Maar in die momenten helpt luisteren me om weer even terug te komen:
– luisteren naar mijn lichaam dat zegt: rust
– luisteren naar mijn gedachten zonder meteen conclusies te trekken
– luisteren naar mijn partner zonder mijn eigen irritatie voorrang te geven
– luisteren naar het kleine beetje ruimte dat soms toch nog te vinden is
Het brengt me niet meteen oplossingen, maar wel rust. En dat is al heel waardevol.
De grotere vragen die blijven terugkomen
De vragen naar zingeving, naar impact, naar wat ik écht wil bijdragen, komen opnieuw naar boven. Dat voelt soms verwarrend, maar ook eerlijk. Het laat zien dat er iets in beweging is. Dat ik aan het groeien ben, ook al voelt het soms alsof ik stilsta. En misschien is dat precies wat luisteren doet: het laat je horen waar je eigenlijk al wist dat je heen wilde.
Kleine stappen, kleine momenten
Ik hoef het allemaal niet in één keer te weten. Ik hoef niet meteen te kiezen. Ik hoef niet altijd stevig te staan. Wat ik wel kan doen, elke dag opnieuw, is luisteren:
– naar mijn gezin, zelfs wanneer ik moe ben
– naar mijn lichaam, dat me veel eerder waarschuwt dan mijn hoofd
– naar mijn twijfels, omdat ze richting geven
– naar mijn verlangen naar rust, ruimte en natuur
Luisteren haalt de druk van de ketel, het brengt verbinding.
En het helpt me om stap voor stap mijn eigen pad te blijven volgen — ook in een periode waarin alles een beetje wiebelt. Misschien is dat wel de mooiste les van de afgelopen dagen.